مِگم که ...

 

امروز بر حسب اتفاق گذرم به سایت http://mihanjobs.com افتاد

در نظر اول یک چیز نظرم رو جلب کرد و اون هم تناسب بسیار جالب کارفرما و کارجویان بود .

472 در مقابل 7741

واقعا اون چند میلیون شغلی که ایجاد شد کجاست؟ شاید هم این آمار متعلق به قرون وسطا باشه و یا شاید هم بیکار هایی از هند و فلیپین و آسیای دور و ... تو این سایت ثبت نام کردند.

خارج از هر گونه تحلیل و پرسشی این عدد برای من خیلی جالب بود

 

نظرات ()

 

 

(این متن صرفا برگرفته از تجربیات شخصی بنده هست و به هیچ عنوان نه سیاسی است ، نه اجتماعی ، نه اقتصادی و نه هیچ چیز دیگر ... فقط و فقط یک دل نوشته است)

وقتی تقویم را ورق میزنی و به امروز که میرسی و آنگاه که چشمت به نام امروز طلاقی میکند
ثانیه ها مکثی بلند مدت می کنند
امروز به نام مظلوم ترین موجود هستی نام نهاده شده
چه آن بانویی که این روز به مناسبت آن مظلوم بزرگ نام نهاده شد و چه هزاران بانوی این کره خاکی
من چون هنوز پا از گربه نقشه دنیا بیرون نگذاشته ام ، پس نمیتوانم در خصوص اینکه چه بر سر زن ها در آن سوی آبها می گذرد چیزی بگویم
اما در این سی و یک بهاری که در همین سوی آب ها گذرانده ام
بی اغراق مظلوم تر از زن موجودی ندیدم
که از وقتی که چشم باز کرد و خود را شناخت
چه در خانه و چه در کوچه و چه در مدرسه و دانشگاه و چه در محل کار چیزی بجز ظلم ندید و چاره ای جز فرو خوردن بغض نداشت
چه زن ها که به خانه بخت رفتند و بجز بدبختی که ناشی از اجبار در رفتن بود چیزی ندیدن
چه زن هایی که تا به خود آمدند طفلی معصوم در دامن خویش دیدند و مهر مادری اجازه نداد چیزی به نام خوشی و رفاه را ساعتی بیازمایند در حالیکه طفل معصوم را تیمار نکرده باشند
زن مظلوم است
چه زنی که شوهرش کار کند و چه نکند
چه زنی که خود نان آور خانه باشد و چه نباشد
در هر صورت مرد همیشه از وی طلبکار است
مرد همیشه غذای گرم و چای لب سوز میخواهد
لباس اتو کشیده و زندگی مرتب میخواهد
کاری ندارد که امروز زن بیمار بوده یا نه
زن اگر دوشادوش مردش کار کند و زحمت بکشد هم باز باید اول به فکر ناهار و شام خانواده باشد
در دانشگاه دیدم
زنانی که هم همسر بودند ، هم مادر بودند ، هم کارمند بودند و هم دانشجو
همیشه سوالم این بود که
چرا یکی پیدا نمیشود به این زحمتکشان مدال دهد؟
بعد فکر کردم چه مدالی برازنده اینان است؟
طلا؟
واقعا مدال طلا کافیست؟
آیا مدالی با ارزش تر از طلا نیست که برای فقط یک روز زحمت این بزرگواران تقدیمشان کنیم؟
از شما می پرسم
آن زنی که اتفاقا میتواند خواهر ما، مادر یکی از ما و یا یکی از اقوام ما نیز باشد
چگونه 24 ساعتش را تنظیم میکند؟
هر روز صبحانه درست میکند و فرزندش را برای مدرسه حاضر میکند
ناهار خانواده را محیا میکند و به اداره میرود
بعد از اداره هم به دانشگاه میرد
تازه شوهر خان، شام گرم هم طلب میکند
مگر یک انسان
تازه انسان ظریفی چون زن چقدر توان دارد؟
مگر یک روز چند ساعت دارد؟
چطور میشود؟
هر روز این اتفاق روتین تکرار شود؟

کدام رشته دانشگاهی اینچنین مدیریت را به کسی می آموزد؟
خودمانیم ، ما که مرد هستیم و ادعایمان تا آسمان هم میرسد
آیا توانش را داریم؟

آیا مظلوم تر از زن و مادر موجودی هست؟
وای به روزی که زنی ،مادر شود
از همان روز اول شکل گیری جنین خواب بر مادر حرام است
هر غذایی را نمیتواند بخورد
اگر درد داشته باشد هر قرصی را نمیتواند بخورد
هر کاری را نمیتواند بکند
آمدن بچه یک درد است (والبته چه درد طاقت فرسایی ) و بعد از آمدن هر روز صدها درد
چگونه میتوان از این مظلوم ترین موجود هستی تقدیر کرد؟
چگونه میتوان یک روز از زحماتش را قدر نهاد؟

مظلوم ترین موجود هستی
روزت مبــــارکـــــ

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... دیروز برای  اولین بار یک سخنرانی جدی داشتم
دیروز در خصوص تشریح یک مساله قرار بود برای  40 نفر از معلم ها (ی خانم) سخنرانی کنم.
واقعا که کار سختی بود.
اوایل جلسه سکوت سنگینی بر سالن حاکم بود. اما کم کم یخ ها آب شد و معلم ها تبدیل شدند به شاگردان شیطان و شلوغ و شروع کردند به صحبت کردن با بغل دستی هاشون.
نمی دانم علت از ناتوانی من در اداره جلسه بود یا روح شیطنت شاگردان در وجود آنها  حلول پیدا کرده بود.
ولی یه چیزی رو متوجه شدم که چقد حس بدیه وقتی سخنران صحبت میکنه و میبینه که یکی داره با بغل دستی اش صحبت میکنه یا اینکه وسط جلسه یه نفر از جاش بلند میشه.
دیروز واقعا تمام اذیت ها، شیطنت ها ، پچ پچ کردن ها ، بیرون رفتن های الکی که سر کلاس های درس داشتم به یادم آمد.
حس بدی بود.
معلمین عزیزم ، دبیران محترمم و اساتید زحمت کشم ... واقعا ازتون معذرت میخوام.
دیروز فهمیدم چقد اذیتتون میکردم.
دیروز درک کردم چرا اونقد عصبانی می شدید.
 شماها خیلی گل هستید .
خدا وکیلی اگه من جای شما بودم خودم رو با چوب و کمربند سیاه و کمبود میکردم.
به جای سالی یک بار باید هر روز از شما تقدیر بشه. شماها کوه صبر هستید.
واقعا ازتون ممنونم ...

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... دیروز با یکی از دوستان رفته بودیم شیرکُش یَک کاری داشتیم... طبق معمول که اونطرفها جا پارک نبود مجبور شدم ماشین رِه دوبله پارک کنم
تا بریم و کارِ ما رِه انجام بدیم وقتی برگشتم دیدم زیر برف پاک کن یک برگ جریمه است.
رفیقم گفت: داداش برگ جریمه ؟؟؟
گفتم پس نه یادداشت گذاشته اگه دفعه ای دیگه از این کارا بکنی به بابات میگم
رفیقم هم یه نگاهی بهم انداخت و گفت: چیه جدیدا با مزه شدی
بعدشم گرفت برگه جریمه رِه پاره کرد و گفت: وختی رفتی جریمه رو دوبله دادی مزه ریختن از یادت مِره
و اینگونه بود که متوجه شدم پاره شدن یک برگ کاغذ در زندگی چقد مِتانه بارا آدم گران تِمام بشه

 

نظرات ()

 

 

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... چند وخت پیش رفته بودم خانه یکی از اقوام مهمانی
هر چی گشتم جا پارک گیر نیاوردم ، بارا همین ماشین رِه جلو پل یه خانه پارک کردم و شماره موبایلمه گذاشتم زیر برف پاک کن.
نیم ساعتی  نشسته بودیم که دیدم موبایلم زنگ خورد
گوشی رِه گرفتم و گفتم : بفرمایید.
طرف از اون ور خط مِگه: آقا این پراید مال شماست؟
گفتم: پس نه ...  بی ام و بغلی مال منه ! شماره مو گذاشتم رو پرایده ریا!! نشه
مرده گفت: اِ جدی؟؟؟ حالا که اِنقد با مزه ای سر راه برو چهار تا لاستیک هم بیگیر رو بیار
گفتم: همین الان که دارم فکر مُکنم به این نتیجه رسیدم که غلط کردم رِه بارا همین موقع ها گذاشتن دِگه
من تا 5 ثانیه دِگه خدمت شما هستم... لطفا شما خونسرد باش و اقدام فیزیکی نکن
و اینگونه بود که من از جایگزینی چهار حلقه لاستیک جلوگیری کردم.

 

نظرات ()

 

 

گویند روباهی خروسی را از دیهی بربود و شتابان به سوی لانۀ خود می رفت. خروس در دهان روباه با حال تضرع گفت:"صد اشرفی می دهم که مرا خلاص کنی." روباه قبول نکرد و بر سرعت خود افزود. خروس گفت:"حال که از خوردن من چشم نمی پوشی ملتمسی دارم که متوقع هستم آن را برآورده کنی." روباه گفت:"ملتمس تو چیست و چه آرزویی داری؟" خروس گرفتار که در زیر دندانهای تیز و برندۀ روباه به دشواری نفس می کشید جواب داد:"اکنون که آخرین دقایق عمرم سپری می شود آرزو دارم اقلاً نام یکی از انبیای عظام را بر زبان بیاوری تا مگر به حرمتش سختی جان کندن بر من آسان گردد." که البته این حیله ای بود از طرف خروس برای رهایی از دندان روباه!

روباه که استاد حیله و فریب بود  گفت:"جرجیس! جرجیس!" با این حرف دهان روباه نتنها باز نشد بلکه فشرده شد و استخوان خروس شکست!

خروس گفت:" خدا لعنتت کنه که بین این همه پیغمبر جرجیس رو انتخاب کردی!

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... پَیروزا که خَیلی هوا گرم بود برای یه کاری رفته بودم سمت فلکه شهرداری
خلاصه بعد از اینکه خسته و کوفته کارمه تِمام کردم خواستم برگردم خانه
بارا همین آمِدم کنار خیابان
هر تاکسی که از کنارم رد مُشُد مُگفتم : شالیکوبی
بعضیاشان که خَیلی مودب بودن و در طرح های تکریم ارباب رجوع شرکت کرده بودن و کتاب موفقیت در کسب و کار و احترام متقابل به مشتری اثر آنتونی رابینز رِه خوانده بودن یه کله ای (احتمالاً) به معنی نه و مسیرم نِمُخوره یا مُخوام برم ناهار حال نِدارم مسافر بیگیرم و خلاصه یه همچین چیزایی تُکان مِدادن...
ولی اونایی که در طرح و کلاس هایی که در بالا اشاره شد شرکت نِِکرده بودن و حال و حوصله مطالعه هم نِداشتن اصلا نگاه هم بهم نِمِکردن و انگار نه انگار که من با دو متر قد و 120 کیلو وزن کنار خیابان ایستادم
خلاصه یَک جُوان مرد که آدم رِه یاد فردین خدا بیامرز مِنداخت و تشابه بی حدی به پترس فدا کار و ریزعلی خواجوی هم داشت نیش ترمزی زد و گفت بپر بالا...
منِه رِه میگی عینو قرقی در جلو رِه باز کردم و پریدم تو ماشین
خلاصه ماشین راه افتاد بعد از گذشتن از فلکه کاخ و کاپری رسیدیم نزدیکای دادگاه انقلاب
گفتمش: ممنونم قربان پیاده مِشم
گفت: نگه دارم
یه ثانیه فکر کردم و گفتم: چه کاریه ! ... خودمو پرت مُکُنم بیرون ... دِگه بالاخره شمام خسته شدی از صبح پشت فرمان !
بنده خدا راننده رِه مِگی یک جوری زد رو ترمز که من دِگه جرات نِکردم بقیه پونصد تومنی که بهش داده بودم رِه بیگیرم و مثل فشنگ در رفتم

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... اصولا من با یک کوه خصوصیات اخلاقی بد ، دو تا خلق خوب دارم

یکی اینکه اگه بشنوم یا ببینم کسی در کار و زندگی پیشرفتی کرده، پُستی گرفته یا چیزی خریده از ته قلب خوشحال میشم و آرزوی موفقیت های بیشتر براش میکنم و از خدا میخوام به من هم کمک کنه تا بتونم من هم به اون پیشرفت و موفقیت برسم.

دوم هم اینکه کنجکاو (فضول) نیستم... یعنی سعی میکنم به کاری که به من ربطی نداره دخالت نکنم و نظر ندم.

صبح ها تو مسیر اداره پیرمردی (50-60 ساله) بود که هر روز صبح جلو خانه اش را با آب می شست. حتی تابستان ها که خیلی از همشهری ها با مشکل کمبود آب مواجه بودند و ساعت ها بی آبی را تحمل میکردند.

چندین بار تصمیم گرفتم جلو برم و به ایشان یاد آوری کنم که وضعیت آب شهر چقد خرابه و این کار شما باعث میشه چندین نفر ساعات بیشتری را بی آب بمانند، اما همان عادت دوم بهم اجازه نمیداد که فضولی کنم و البته همیشه ناراحت بودم که چرا نمیتونم به ندای قلبم گوش کنم و به ایشان تذکر بدم.

امروز که طبق معمول از پیاده رو به سمت اداره می آمدم دو خانم رو دیدم که زیر درختان نارنج مشغول جمع کردن بهار نارنج هستند. اول خوشحال شدم که چقد آدم های فهمیده ای هستند که فقط به شکوفه های ریخته شده زیر درختان بسَنده میکنند.

اما وقتی نزدیک تر شدم و آنها هم بهار های ریخته شده زیر یکی از درخت ها رو جمع کردند ، رفتند سراغ درخت بعدی و شروع کردن به تکان دادن درخت.

یک آن خشک شدم و پاهام از حرکت ایستاد. حس کردم یکی داره منو به شدت تکان میده.

دیگه نتونستم تحمل کنم و رفتم جلو

گفتم: خواهرم خیلی ببخشید ... خیلی خیلی معذرت میخوام ولی چرا درخت رو تکان میدید؟؟؟؟ گناه داره ...

گفت: خب میخوایم بهار جمع کنیم

گفتم: ماشاالله امسال اونقد درخت ها بار دادند که با یک باد کلی شکوفه زیر درخت میریزه... اصلا نیازی نیست شما برای جمع کردن بهار، درخت رو تکان بدید

اون ها هم معذرت خواهی کردند و گفتند حق با منه و من هم ازشون تشکر کردم و به راهم ادامه دادم ...

به امید اینکه هیچ درخت نارنجی بخاطر شکوفه های زیباش تکانده نشه

 

نظرات ()

 

 

مِگم که ... یه همساده داشتیم جُوان نبود ولی خا خَیلی هم پیر نبود. چند وقتی بود شنیده بودم سرطان گرفته که پَیروز که دم در بودم دیدم بِچِه هاش انداختنش میان ماشین و بردنش بیمارستان.
حس کردم که این بار دگه مثل دفعه های قبل نیست. دیروز بود که دیدم همه دم خانه شان جمع شدن و فهمیدم که بنده خدا وقت نکرد امثال شکفتن شکوفه های بهار نارنج رِه بوینه و به دیار باقی شتافت.
خدا بیامرزش ...
اما ماجرا سر اینه که دیروز که دم در بودم و داشتم بردن جنازه مرحوم به خانه رِه تُماشا مِکردم یه خانُمه (35-40 ساله) داشت رد مُشُد.
 یَک هیجان خاص بهم گفت: آقا ببخشید چی شده؟

منم با خونسردی گفتم: چیز خاصی نشده ... فِقط یه نفر مرده

گفت: ااااااااااااا واقعا؟

+ :اَره

-:  کی بود؟؟

+( با چشمای متعجب): شما مگه همه محل رِه مِشناسی؟ ایشان آقای ... بودند...

-: جُوان بود؟

+(رویش دو شاخ بر بالای سر): والا بستگی داره مقیاس شما بارا جُوانی چی باشه... اگه با من مقایسه کنی نخیر جُوان نبودند ... ولی اگه با شما بخوای بسنجی خَیلی جُوان بودند

- (با یَک قیافه متعجب  که انگار RPG ‌ خورده باشه میان برجکش): مگه من چند سالمه؟؟؟؟ من که سنی نِدارم

+: مگه من نماینده ثبت احوالم؟ به من چه که شما چند سالته ؟؟؟

و خانم پشیمان از سوالی که پرسیده بود و یا شاید پشیمان از کسی که انتخاب کرده بود برای پرسیدن به سوی نانوایی روانه شد

 

نظرات ()

 

 

 درباره : در اولین روز از اولین ماه که از قضا اولین روز سال نیز بود 30 سال قبل از سال 90 در بیمارستان فلسفی گرگان به دنیا آمدم. دوره ابتدایی را در مدرسه سجادیه و راهنمایی را در شیخ فضل الله نوری گذراندم. در دبیرستان رشته کامپیوتر را انتخاب کردم و در هنرستان بوعلی درس خواندم. دوره کاردانی را در دانشگاه مشهد سپری کردم و کارشناسی را از دانشگاه آزاد گرگان گرفتم.

پروفایل مدیر : فرزاد فرح بخش ایمیل مدیر وبلاگ

 

 

تماس با ما

 

تناسب مظلوم ترین موجود هستی اولین سخنرانی من جریمه چگونه عادت های خوب را در خودمان نهادینه کنیم؟ استفاده به موقع از یک لغت ... داستان جرجیس پیامبر ... تاکسی سواری در یک روز گرم در گرگان بهار جمع کنون .. رهگذر کنجکاو

 

تاکسی شهری 90'گرگان نبوی شهر من...گرگان خانه‌ی روابط عمومی‌ها گرگان امروز گرگان سلام صدای سکوت گلپر خانوم سینا باقری !من نیلوفرم درد و دل هیچ وبلاگ میثم لطفی گلستان نما سوته دلان ( تلخندستان ) سید محمود بنی هاشمی گل آفتابگردون هیچ گاه تنها نیستیم انجمن وبلاگ نويسان گرگان دوست بهترین های گرگان پلاکی بر کلبه تنهایی گـرگـان تــئــــــــــــــاتــر از کرانه های خلیج گرگان... روز گرگان گالیکش ، شهر زیبای طبیعت اخبار فناوری اطلاعات شبکه اجتماعی بهشت من لیست وبلاگ های تخصصی

 

 

با قدرت پرشین بلاگ